Lord Sri Hari is responsible…

nāSōdayamulakunu la
kshmīSuMDē nāyakuMDu ciMtiMpaga du
ShTāSāparavaSata narul
gāsili tiruguTate kāni lalugavu phalamul.
(from Hari BhaTTāraka’s ‘Matsya purāNamu)

క. నాశోదయములకును ల
    క్ష్మీశుండే నాయకుండు చింతింపఁగ దు
    ష్టాశాపరవశత నరుల్
    గాసిలి తిరుగుటయె కాని కలుగవు ఫలముల్.
(హరిభట్టు ‘మత్స్యపురాణము’ ద్వితీయాశ్వాసం, 86వ పద్యం)

When thought of with intelligent mind, for the beginning
And ending of all things, Lord of Srilakshmi is responsible;
For persons filled with bad greed and avarice, nothing fruitful
Would result; it would only be at the end aimless roaming.

ఒక్కసారి మనసుపెట్టి ఆలోచిస్తే, నాశోదయములు – అనగా చావుపుట్టుకలకు (అనే కాకుండా ఆశించిన ఏ ఫలమైన దక్కడానికి, దక్కకుండాపోవడానికి అనే విస్తృతార్ధంలో కూడా)  లక్ష్మీశుడు అయిన విష్ణుమూర్తి కారకుడు కనుక ‘దుష్ట ఆశా పరవశత’ మితిమీరిన, తమకు అర్హతలేని, ఆశల మోహంలో పడి తిరుగుతూ ఉండడం తప్ప, అర్హులుకాని నరులకు ఆయన కరుణ లేకుండా ఏవధమైన సత్ఫలితాలూ సంభవించవు – అని భావం. అక్షరాలను చాలా అందంగా అమర్చి అల్లిన ఒక మంచి కంద పద్యం.

It is commonly thought and believed by one and all that When contemplated with mind filled with proper wisdom, it would come to one’s understanding that Lord Sri Vishu, the primary God is the only one responsible for all the creation and end of life on earth – said Hari Bhattaraka in the above poem, taken from the Second Canto of the book Matsya puraNamu. The running here and there and making all unnecessary hasty endeavours by persons who are filled with lot of desire for worldly things, it was said therein that, the entire exercise would come out to be a useless thing at the end, since it would be with the blessings of Lord Sri Vishnu that anything would happen. Since, without the blessing of Lord Sri Hari, the primary God, nothing becomes possible, mere running about by persons who do not understand this fact, would not give any fruitful results.

Feeding the poor….

podalu saMpadalaku nella buTTinillu
nibiDa rōgāgnulaku nella niiradaMbu
vaibhavākaramōksha nivāsa hētu
vnnadāna samāna manyaMbu galade?
(from HaribhaTTāraka’s Matsya purāNamu)

గీ. పొదలు సంపదలకు నెల్లఁ బుట్టినిల్లు
    నిబిడ రోగాగ్నులకు నెల్ల నీరదంబు
    వైభవాకరమోక్ష నివాసహేతు
    వన్నదాన సమాన మన్యంబు గలదె?
   (హరిభట్టు ‘మత్స్యపురాణం’ ద్వితీయాశ్వాసం, 79)

The birth-place for all the riches that overflow
The water that makes the fire of disease burn out
The grand source that obtains salvation and glow
Is there any other equal to feeding the hungry lot?

ఆకలితో అలమటించేవానికి అన్నం పెట్టడాన్ని మించిన పుణ్యకర్మ మరొకటి లేదని అన్ని ధర్మాలూ చెబుతాయి. అన్ని సంపదలకూ అది పుట్టినిల్లని, కనిపించకుండా బాధించే రోగములనే అగ్నికి అది నీళ్ళవంటిదని ‘మోక్షానికి మార్గమై నివాసహేతువైనటువంటిదైన అన్నదానాన్ని మించినది మరొకటి ఉన్నదా?’ అంటే లేదు అని ఈ పద్యంలో భావం కూడా!

There is no other pious deed than serving food to those who are hungry and struggling to find food. No one disputes this great method of service to the man-kind. In the above poem, Haribhattaraka, the poet who authored Matysa puraNa, said the same thing detailing that it would be the generation point for all the riches a person enjoys and it would also give him salvation and mōksha, which means liberation from the cycle of rebirths.

Lord SrimannārāyaNa…

nārāyaNuMDe daivamu
nārāyaNanāma japamu narulaku ghana saM
sārābdi tarNa sādhana
māraya tatpāda pūja naNagu nagaMbul.
(From HatbhaTTaraka’s Matsya purāNamu)

క. నారాయణుండె దైవము
    నారాయణనామ జపము నరులకు ఘనసం
    సారాబ్దితరుణసాధన
    మారయఁ తత్పాద పూజ నణఁగు నఘంబుల్.
    (హరిభట్టు, మత్స్యపురాణము, ద్వితీయ, 69)

Lord Srimannārāyana is the God; the person who chants
Always within himself the name of Srimannārāyana would
Succeed in gaining salvation from the cycle of rebirths;
By praying at His feet sins all committed get annihilated.

The above poem described the benefits that accrue from the continuous chanting silently within himself/herself the name of Lord Srimannārāyana. The poem was written using simple Telugu words, the meaning of which is not at all hard to comprehend by a person who can just read and write Telugu. The author of the poem was HaribhaTTāraka who was considered to have lived in the 17th Century AD. His works include Matsya purāNamu and Varāha purāNamu.